DaBuLu

Şems-Mevlana

Posted in Mevlana, Şems-i Tebrizî by yazikalir on 16 Ağustos 2009

tennure ve ateş’ten alıntıdır:

bir öğrencisi mevlana’nın önündeki masaya bir takım kitaplar bıraktı ve herkes yerini aldı.
‘bağışlayan ve esirgeyen allah’ın adıyla..’ diye söze başladı.mevlana’nın konuşması ağaçların,hafif bir rüzgar karşısında kıpırdanması kadar yumuşak,sözleri gösterişten uzak ve zarif, kabalığa kaçmadan sade olmalarına karşın şems’e bir devenin homurdanması gibi geliyordu.kulaklarını kapatmayı denediyse de o güzel ağzın açılıp kapanışı onu iyice çileden çıkardı.sonunda artık dayanamadı.ayağa kalkıp mevlana’nın önünde dizili duran kitapları işaret ederek ‘bunlar nedir?’ diye kullanılmamaktan çatlamış sesiyle sordu.
mevlana bakışlarını çinili kubbeden bu küstah yabancıya doğru indirdi.iki müridi kalkıp bu dilenciyi dışarı atmak için hareketlendiler ama mevlana onları durdurdu.
‘sen anlayamazsın…’ dedi şems.yarı acıyla,yarı iğrenmeyle söylendi. mevlana’ya yaklaştığında endişelenenlerin sesleri yükseldi.bir an durdu,sonra kitapları masanın üzerinden alıp koltuğunun altına yerleştirdi.ve dönüp mevlana’nın önündeki havuza doğru ilerledi.şems havuza girip de paha biçilmez kitapları birer birer suya bırakınca,mevlana ‘bu ne?’ diye bağırdı.
‘sen anlayamazsın’ diye cevap verdi şems.
‘dikkat et yabancı! elinde paha biçilmez hazineler tutuyorsun.altın,varak ve parşömen onların en değersiz yanlarıdır.’
ancak şems onu dikkate almadı.kitapları suya bıraktı.topluluktan gelen bir gürleme sesiyle beraber 3 kişi suya atlayıp kitapları şems’in elinden almak için itişmeye başladırlar.ama mevlana ‘nın haykırışı onları durdurdu:
‘bu adamın bir deli olduğunu düşünmüştüm,ama şimdi görüyorum ki esas çıldırmış olan benim müritlerim.burası kutsal bir mekan,kavga edip tartışabileceğiniz bir pazar yeri değil.’
müritleri havuzdan çıkıp şems’i yalnız bıraktılar.’güzel konuştun mevlana’ dedi derviş.havuz kitaplardan akan mürekkeple maviye boyanmıştı.şimdiden sayfalardan bazıları ciltlerinden ayrılmış suda yüzüyorlardı.mevlana harap olmuş kitaplara bakıp kendisi için ne kadar değerli olduğunu düşününce gözlerinden yaşlar boşandı.allah’a ulaşan merdivenin özenle,yıllarca acı çekişle,çabayla şekillenmiş basamaklarıydılar.mevlana’nın akan yaşları şems’i kendine getirdi ve kalbi yumuşadı.’bunlardan hangisi senin için en değerlisi?’
cevap vermekte aciz kalan mevlana başını salladı.şems durup kitaplardan birini sudan aldı.
‘attar’ın kendi elleriyle sana vermiş olduğu esrarname mi?’ diyip kitabı ona uzattı.mevlana yutkundu.kitap kupkuruydu,üzerindeki tozlar bile duruyordu sanki raftan yeni alınmış gibi.
‘belki de üzerinde o kadar uzun zaman incelikle çalıştığın maarif’tir.’
mevlana kitabı eline aldı.o da kuruydu.’mucize!’ diye bağırdı biri.mevlana gözleri yabancıya dikili öylece kalakaldı.
‘ermişliğe giden iki yol vardır’ dedi şems.kitapları işaret ederek ‘biri uzun yol’ diyip ardından da ‘ biri de kısa yol’ diye ekledi.
‘neymiş o kısa yolun adı’ diye sordu mevlana.
‘sevginin yolu’ dedi şems. mevlana sordu ‘peki ben nasıl öğrenebilirim o yolda yürümeyi?’
‘sevgi ders alınarak öğrenilmez.’dedi şems. ‘sen yakılmayı bekleyen bir lambasın, bende alevim.artık kitapları bırakıp benle gelme zamanıdır.’

Önünü göremeyenlere yol neylesin…

Hikmet. Nasib!

Tagged with: , , ,

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: